سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
217
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قال : لها الرّبع و يدفع الباقى الى الامام عليه السلام . قوله : و بين صحيحة ابى بصير عن الباقر عليه السلام : اينروايت را مرحوم صاحب وسائل از ابو بصير ، از مولانا الصادق عليه السلام به اين شرح ثبت و ضبط فرموده : محمّد بن الحسن ، از محمّد بن عيسى ، از محمّد بن ابى عمير ، از ابن مسكان ، از ابى بصير ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : قلت : له ، رجل مات و ترك امرأته ؟ قال : المال لها الحديث . ( وسائل ج 17 ص 516 ) قوله : المشتمل على عدم الرد عليها مطلقا : ضمير در [ عليها ] به زوجه راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] عصر غيبت و حضور مىباشد . قوله : محتجا بما سبق : مقصود از [ ما سبق ] دو حديث ابو بصير و محمّد بن مروان است كه نقل گرديدند . قوله : و للاصل : يعنى اصل عدم استحقاق زوجه است نسبت به فاضل از فريضه . قوله : و خبر الردّ عليها مطلقا : اين عبارت اشاره است بجواب مرحوم مصنف در شرح ارشاد از قائلين به تفصيل در زوجه به شرحى كه گذشت . قوله : الّا انّ فى العمل به : ضمير در [ به ] بخبر الرّد راجعست . قوله : مطلقا : چه در زمان حضور و چه در عصر غيبت . قوله : و القائل به : ضمير در [ به ] به ردّ بر زوجه به طور مطلق راجع است . قوله : و تخصيصه بحالة الغيبة : ضمير مجرورى در [ تخصيصه ]